Vandaag maar weer eens naar het strand om te beginnen. Dit keer maar naar Naples, waar we vorig jaar heerlijk een paar uurtjes aan het strand gelegen hebben, vlakbij de pier. Dus na het ontbijt die kant opgereden en na even wat zoeken, staan we op dezelfde parkeerplaats als toen en hebben we ook nagenoeg hetzelfde plekje op het strand. We gaan gelijk het heerlijke water in en het is nog lekker rustig. Terwijl we lekker met Finn spelen hebben we het erover dat het zo gaaf zou zijn als we een keer dolfijnen zouden zien, maar die kans lijkt vrij klein. Als Leinie dan met Finn het water uit wil gaan tuur ik richting de pier en ik schrik. Zie ik dit nu goed? Ja ik zie het goed! Ik roep Leinie terug en zeg haar dat ik zojuist toch echt ene dolfijn zag zwemmen. En ik voeg er nog aan toe dat ik echt geen grapje maak. Met zijn 3-en staan we gespannen in de verte te turen en jawel hoor, daar is er weer 1 (of dezelfde). En zo staan we zo’n 10 minuten naar deze beesten te kijken, die zo’n 50m verder op zwemmen. We schatten dat het er 2 of 3 zijn. Uiteindelijk ga ik eruit en loop de pier op, waar ik mooi uitzicht heb op de beesten (ik denk er een meter of 5 tot 10 er vandaan, maar het blijkt lastig te zijn ze op video vast te leggen. Niet veel later gaat Leinie de pier op en zij maakt enkele mooie foto’s. Wat een mooi moment zeg. Lekker weer en heerlijk strand en Finn die het naar zijn zin heeft en dan ook nog dolfijnen. Het kan niet op allemaal. Na een uurtje of 3 gaan we weer en rijden we rustig weg van de parkeerplaats, maar na nog geen 3 minuten zit er ineens een politie met zwaailichten achter ons. We horen niks, maar denk dat ie mij moet hebben. We reden heel rustig, dus wat kan er zijn?? Hij wenkt dat we ergens in moeten rijden. Mag dat? Ok, dan rijd ik even een verlaten oprit van een huis op. We begrijpen er niks van en Leinie wil uitstappen om te vragen wat de bedoeling is. De agent ontploft en beveelt ons om in de auto te blijven zitten. Stampvoetend komt ie naar ons toe en zegt: je miste een stopteken en je rijdt zomaar een oprit op dat doen wij in Amerika niet (de eikel gaf zelf aan erin te rijden en als ie het niet bedoelde dan mag ie weleens wat duidelijker zijn en we stopten 1 sec bij het stopteken, maar kennelijk moeten dat er 3.45 sec zijn, of zoiets). Ik moet rijbewijs laten zien en daarna paspoort. Die ligt natuurlijk in het hotel en de zielepiet ontploft opnieuw. Het rijbewijs heb ik niks aan. Al die tijd echter blijf ik rustig en beleefd. Dan geeft de lullo het op en zegt, nee beveelt ons beter op te letten en alle regels na te leven. Ja oom agent zeggen wij braaf en we mogen zonder kleerscheuren verder. Natuurlijk zit dan de schrik er wel een beetje in, maar ach, zoveel verkeerd deden we niet natuurlijk. Heel rustig rijden we naar ons hotel terug, maar nemen bij de Publix nog wel even een lekker stukje brood en kip mee en smikkelen dit als lunch. Dan ga ik met Finn even chillen op bed, maar slapen wil ie dan niet. Dan maar naar beneden en nog even lekker zwemmen. Na een uurtje zien we donkere wolken komen en lijkt er een onweersbuitje aan te komen. Ok het is toch al laat en we gaan naar boven. Daar frissen we ons op en na de bui rijden we voor een simpele hap naar de Mac en heeft Finn weer even geluk. De dagen hierna maar even wat gezonder eten. Rond half negen zijn we weer op de kamer en 9 uur gaat Finn slapen. Wij kijken nog wat en gaan uiteindelijk ook slapen na een enerverende dag. We gaan dit mooie resort wel missen. Morgen rijden naar Fort Lauderdale.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten